ตอนที่ 12 (ต่อจากวานนี้)
"ถ้าคุณโบมา ฝากความคิดถึงด้วยนะครับ"
"ได้ค่ะ เอ้อ ตอนนี้ยายโบคลอดแล้วนะคะ" ปวันถามว่า ได้ลูกสาวหรือลูกชาย พ่อยิ้มเผล่ตอบ
"ลูกชายครับ ชื่อบุ้งกี๋"
"ยินดีด้วยนะครับ...งั้นผมลานะครับ" ปวันจะยกมือไหว้ ต้องชะงัก เสียงเด็กร้องจ้าขึ้นมา...
พ่อกับแม่อ้าปากหวอ มองตากันเลิ่กลั่ก...ปวันมองไปมา แน่ใจว่าเป็นเสียงเด็กแน่นอน
ส่วนธุมาตกใจไม่น้อย กอดลูกไว้แน่น ถามลูกว่า หิวนมใช่ไหม ไม่ร้องนะลูก แต่เจ้าตัวเล็กยังร้องไม่ยอมหยุด เหมือนกำลังเรียกร้องความ
สนใจจากใครคนหนึ่ง...
ปวันทนไม่ไหวต่อไปแล้ว ร้องถามขึ้น
"นั่นเสียงเด็กร้องนี่ครับ" แม่ใบ้กิน พ่อนึกได้ก่อน รีบบอกปวัน
"นั่นเสียงลูกบ้านข้างๆน่ะ คุณปวัน" แล้วเสียงเด็กก็เงียบลง แม่ได้ทีรีบเสริม
"เงียบไปแล้ว เด็กบ้านนั้นร้องงอแงได้ทั้งวัน ท่าทางจะเลี้ยงยาก" แม่ยิ้มจืดๆ แล้วสะดุ้ง เมื่อปวันบอก
"ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ" ปวันดุ่มเดินไปทันที ชำเลืองมามอง เห็นพ่อกับแม่ละล้าละลัง แสดงอาการพิรุธออกมาอย่างปิดไม่มิด...แล้ว
พ่อก็ก้าวยาวๆตามปวัน ทั้งร้องเสียงดังให้ลูกสาวที่กล่อมลูกชายอยู่ในห้องนอนได้ยิน เพราะธุมาไม่ยอมเผชิญหน้ากับปวัน...พ่อทำทีเก็บข้าวของ ทั้งของเล่นเด็กและของใช้ระเกะระกะรวบโยนเข้าตู้อย่างรีบร้อน...
ธุมาได้ยินเสียงพ่อจากข้างนอก รีบเอาลูกนอน แล้วย่องมาแอบฟังตรงประตู...
ส่วนแม่พาปวันเดินมา เขาส่ายตาหาธุมากับเด็กหรือหลักฐานอื่น...พ่อรีบก้าวมาดัก บอกปวันว่า ห้องน้ำไปทางโน้นครับ ปวันหันมายิ้มแหยๆ
บอกขอบคุณ แล้วจำต้องเดินไปตามที่พ่อชี้ แต่กวาดตาไปมาเป็นเรด้าจับเครื่องบิน...แม่เห็นปวันตรงไปทางห้องน้ำ เกิดกลัวขึ้นมา ถามพ่อว่า ไปดูห้องน้ำหรือยัง พ่อบอกยังเลย เท่านั้นแม่เริ่มหนาว กลัวธุมาจะไปหลบในนั้น แม่จึงรีบไปดึงปวันไว้ บอกให้รอเดี๋ยว...ทำหน้าเอียงอาย
บอกว่าแม่ตากกางเกงในไว้ ขอเข้าไปจัดการก่อน...แม่ รีบเข้าประตูใส่กลอนทันที
พ่อกับปวันหันมาสบตายิ้มให้กันอย่างมีเชิง พ่อมองไปรอบๆ หวั่นใจว่าจะมีของเด็กเล่นทิ้งอยู่ ส่วนปวันสำรวจถี่ถ้วน กระทั่งมองไปที่บันไดเห็นกระเป๋าถือผู้หญิงวางอยู่ พ่อรีบเอาหนังสือพิมพ์ไปวางปิดไว้ ทำทีบ่นว่าบ้านรกรุงรัง... พอดีแม่ออกจากห้องน้ำ มาบอกปวันว่า เรียบร้อยแล้วค่ะ ปวันบ่นเกรงใจว่า เขามาทำให้วุ่นวายไปหมดเลย...ปวันเข้าห้องน้ำไปแล้ว พ่อกับแม่มองตากัน เป่าปากระบายความโล่งใจออกมา
จากอกโรยๆของทั้งสอง...
ปวันเข้าไปยืนหน้ากระจกห้องน้ำ คิดหาทางเดินแต้มต่อ เพราะแน่ใจว่าทุกคนทำพิรุธให้เห็นแล้ว...จากนั้นปวันเปิดยิ้มในหน้า เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างมั่นใจ...ปวันเดินไปหาพ่อแม่ที่ยืนยิ้มอย่างแสนซื่อ ยกมือไหว้ท่านทั้งสอง แล้วขอลากลับก่อน
พ่อกับแม่รับไหว้งงๆ แล้วยิ่งแปลกใจ เมื่อเห็นปวันทำท่าร้อนรนวิ่งออกไปขึ้นรถขับออกไปไม่เหลียวหลัง พ่อแม่แสนประหลาดใจ ทำไมปวันถึงได้วิ่งไปขึ้นรถเหมือนคนหนีตายอย่างนั้น
ปวันขับรถไป จำต้องหันมามองมือถือที่ดังมาไม่ขาดสาย จึงรีบเอาขึ้นมากดรับ เสียบสมอลทอล์ก...ที่แท้ปวันทิ้งมือถือของเขาอีกเครื่องเปิดไว้ที่ห้องน้ำในบ้านธุมา เสียงจึงมาเข้าที่มือถืออีกตัวของเขาในรถ เขาฟังแล้ว ได้ยินเสียงพ่อแม่ธุมาคุยกัน...
"ปวันไปแล้วแม่" พ่อร้องบอกแม่ แล้วปวันได้ยินเสียงแม่ร้องบอกอีกต่อ...
เสียงที่ดังมาไกลมากจึงได้ยินไม่ถนัด ปวันลุ้นฟังเพื่อให้มันชัดๆ ร้องบอกลุ้นเต็มสูบ
"พูดดังๆหน่อยสิครับ" ปวันงึมงำอยู่คนเดียว
"คุณปวันไปแล้วลูก" เสียงแม่ดังมาชัดแจ้ง "ลงมาได้ แล้วโบ"
ปวันดีใจสุดๆ แทบจะขับรถชนต้นไม้ข้างทางให้มันระเบิดเถิดเทิงไปเลย...ธุมากลับมาแล้วจริงๆ แล้วอยากลงไปดิ้นตาย เมื่อเสียงธุมาถามแม่ดังมาเหมือนหยาดฝนอันชื่นใจ
"คุณเป้มาทำไมคะแม่"
ปวันยิ้มอิ่มเอิบทะลุถึงหัวใจ "โบ..." เขาพึมพำแล้วเงี่ยหูฟังเสียงโบกำลังคุยกับพ่อแม่ ซักถามถึงเขาอย่างสนใจ แม้จะทำทีเป็นกระด้างเมื่อพูด
ถึงเขาต่อหน้าพ่อกับแม่ก็ตาม...
ooooooo
ตอนที่ 13
เย็นนี้ ปวันซื้อของมาเต็มมือ สาวใช้หิ้วตามมาอีก น้าพาณีตกใจว่าทำไมปวันซื้อของมาเยอะแยะ ปวันบอกว่าซื้อตามที่น้าบอก แต่ไม่ได้ถามเนียนก่อน น้าพาณีจึงตำหนิที่เขาไม่ถามเนียนว่าอยากได้อะไร เดี๋ยวข้าวของได้เสียทิ้งเปล่าๆ
หลังจากพาณีสั่งให้สาวใช้เอาไปจัดขึ้นโต๊ะให้หมด แล้วชวนปวันทานข้าวเป็นเพื่อนหนูเนียนก่อนที่จะไปบ้านคุณหญิง ปวันบอกไม่ทันแล้ว จึง
รีบขอไปอาบน้ำก่อน
"คุณเป้จะออกไปไหนอีกคะ" เนียนเดินมาถามทันที พาณีรีบทักเนียน เธอบอกน้าว่า เธอนอนไม่ค่อยหลับ พะอืดพะอมตลอด แล้วหันไปคาด
คั้นปวันอีกครั้ง "ตกลงจะออกไปไหนคะ"
"ผมบอกคุณแล้วไงว่าคืนนี้ผมมีธุระ" ปวันตอบอย่างรำคาญ พาณีจึงเสริมว่า เป้มีนัดคุยความคืบหน้างานมูลนิธิกับคุณหญิงมาลา
"คุณหญิงมาลานี่ใช่แม่คุณตาว สามีพี่โบรึเปล่าคะ"
"จำแม่นจริงนะ" ปวันเสียดสี เนียนโต้กลับ
"จำขึ้นใจเลยละค่ะ" ปวันฟังแล้วอารมณ์เริ่มบูด ขอตัวไปอาบน้ำเดี๋ยวไม่ทัน เนียนรีบเสนอเป็นคำสั่ง "เนียนขอไปด้วยนะคะ" ปวันกับน้าพาณีหันมองเนียนเป็นตาเดียว "เนียนคิดถึงพี่โบ...อยากเจอ มีเรื่องอยากคุยด้วยเยอะแยะไปหมด"
"ไปทำไมหนูเนียน น้าว่าพักอยู่บ้านดีกว่าจ้ะ"
"อยากไปก็รีบๆเลย อีกครึ่งชั่วโมงก็ออกจากบ้านแล้ว" ปวันเดินหนี เนียนทิ้งหางตาใส่ทันที
ooooooo
ขณะที่ติ๊กคุยอยู่กับพ่อแม่ที่บ้าน ติ๊กดีใจที่ไปสมัครงานแล้วได้ทันที พอดีเสียงมือถือดังขึ้น ทุกคนพยายามดูของตัวเองก็ไม่ใช่ แล้วฟังเสียงดังมาจากห้องน้ำ ติ๊กจึงเดินไปหยิบมาดู รู้ว่าไม่ใช่ของโบ แม่มาดู สงสัยว่าต้องเป็นของคุณปวันนายเก่าของธุมาแน่ๆ มาลืมไว้วันนั้น ติ๊กสงสัย
รีบถามว่า คุณปวันเขามาที่นี่ทำไม?
ในที่สุด ติ๊กก็โทร.คุยกับปวัน ขณะที่เขาอยู่หน้าบ้านพอดี ปวันสารภาพว่าเป็นมือถือของเขาจริงๆ ยอมรับว่าเขาขี้ลืม เป็นแบบนี้หลายเครื่อง
แล้ว พรุ่งนี้ปวันขอแวะไปเอา...
"คุณปวันไม่ต้องเสียเวลาแวะมาหรอกครับ พรุ่งนี้ผมมีธุระแถวบริษัทคุณพอดี ผมแวะเอาเข้าไปให้เองครับ" ติ๊กรีบบอกเพื่อเอาใจและอยาก
คุยด้วย แต่ปวันยิ่งอยากไปพบ
ธุมา จึงยืนยัน
"ไม่เป็นไรครับ เกรงใจ ผมเข้าไปเอาเองดีกว่า"
"ให้ผมไปดีกว่าครับ ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณปวันด้วย"
ปวันหมดทางต่อรอง จึงตกลงกับติ๊ก พร้อมนัดเวลากัน... ติ๊กปิดเครื่อง พ่อถามทันทีว่า ติ๊กมีเรื่องอะไรอยากคุยกับปวัน แม่บอกติ๊กว่า ถ้าจะฝากงานให้โบ ต้องถามน้องก่อน เพราะน้องเราไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่ ติ๊กยืนยันว่าเขามีเรื่องสำคัญมากกว่าการฝากงาน...
ทั้งสามคนหารู้ไม่ว่า ตอนนี้ธุมาลงมายืนฟังที่บันได ยิ่งฟังยิ่งมีความวิตกกังวลยิ่งขึ้น...
ธุมาขึ้นไปหาลูกบุ้งกี๋ที่กำลังหลับอยู่ในเปล เห็นลูกแล้วน้ำตารื้นขึ้นมา ธุมาได้แต่พึมพำ
"แม่ไม่แน่ใจว่าลุงของลูกพยายามจะทำอะไร ถึงได้ อยากไปพบคุณเป้นัก...ที่แน่ๆ บ้านนี้ไม่เหมาะที่เราสองคนจะอยู่ต่อไปแล้ว" ธุมากลั้น
น้ำตาไว้เต็มที่ "แม่ไม่อยากเจอเขาอีก แม่อยากให้เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลงแค่นี้" แล้วธุมาก็สารภาพความในใจกับลูก "แม่ยังรักเขามาก รู้ไหมบุ้งกี๋ เข้าใจแม่ด้วยนะลูก" ธุมาสะกดใจ ฉวยตุ๊กตาหมีตัวเล็กในเปลเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ที่ข้าวของถูกเก็บใส่กระเป๋าหมดแล้ว เอาตุ๊กตาหมี
ใส่กระเป๋าเล็ก รูดซิปปิด...ขณะที่น้ำตาพรั่งพรูออกมา แม้ว่าได้ตัดสินใจพาลูกจากไปแน่ๆแล้ว
ooooooo
ส่วนปวัน หลังจากนัดให้ติ๊กเอามือถือไปคืนเขา แล้วเดินมาที่รถเตรียมไปบ้านคุณหญิง น้าพาณีตามมาให้รอเนียนก่อน แล้วสอนว่าอย่าถือสาเนียน เพราะเธอกำลังท้องกำลังไส้ แล้วติงว่า อย่าทำตัวเย็นชาให้หนูเนียนน้อยใจ จะหาว่าห่วงแต่หนูโบ เรื่องที่ผ่านมาก็ให้ผ่านไป เป้แต่งงานแล้ว ควรเริ่มต้นใหม่ดีกว่า
"ถ้าเรามีความรู้สึกดีๆกับใครสักคน มันผิดด้วยเหรอครับน้าพา ที่เราอยากรู้ข่าวคราวเขาบ้างว่าเป็นยังไง สุขหรือทุกข์ เดือดร้อนอะไรไหม"
"ไม่ผิดหรอกเป้ แต่ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ถ้าเป้ รู้ว่าเขาทุกข์ เขาเดือดร้อน ต้องการความช่วยเหลือ เป้คงไม่จบแค่อยากรู้เฉยๆหรอก...
นิสัยอย่างเป้ต้องยื่นมือไปช่วยแน่ๆ น้ารับรองต้องมีปัญหากับเนียนไม่รู้จบสิ้น สู้เราไม่รู้อะไรเลยไม่ดีกว่าหรือเป้" ปวันฟังน้าแล้วนิ่ง...คิดแล้ว
ยิ่งเครียดตามมาอีก
จากนั้น เมื่อเนียนแต่งตัวลงมา ปวันจึงพาเดินทางไปยังบ้านคุณหญิงมาลา โดยมีคุณหญิงและตาวมาต้อนรับ หลังทักทายไหว้อย่างยินดีแล้ว
คุณหญิงถามเนียนว่า กำลังตั้งท้อง ใช่ไหม เนียนรีบรับ พร้อมบอกว่าตอนนี้แพ้มากเลย อารมณ์เนียนไม่ค่อยดี ไม่รู้คุณเป้จะรำคาญรึเปล่า...
ว่าแล้วเง้างอดกับปวัน ซึ่งได้แต่ยิ้ม
(อ่านต่อพรุ่งนี้)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น